benda tu asyik bermain di ingatan aku. aku cuma teringat. teringat perkara itu. saat yang aku rasa diperlukan. tapi sekarang aku rasa aku keras. keras di luar. dan aku keraskan juga yang di dalam. aku nak. tapi aku tak berani. bayangkan pun aku tak mampu. aku tak berani nak angankannya. sebab fantasi itu tak mungkin jadi realiti. aku cuma berpeluang mengenang. kenangankan.
sakit rasanya bila sedar realiti itu macam mana. rasa tak adil itu datang. tapi tak ada siapa untuk disalahkan. dan tiada siapa perlu disalahkan. ini yang harus aku terima. terima. dan terima.
sakit itu perit. sangat.
ada ke peluang untuk aku lagi?
tak boleh bayangkan. tiada bayangan.
maka aku corakkan bayang yang lain. sepi. kaku. keras. sunyi.
benci perasaan itu.
benci kekakuan itu.
sebab aku bukan macam itu. aku tak nak jadi macam tu.
aku mahukan warna pelangi. aku mahu ketawa itu. aku mahu senyum itu. aku mahu rasa bahagia itu.
aku benci bila air mata ini mengalir. aku rasa kalah. kalah pada diri sendiri.
No comments:
Post a Comment